Elk jaar zit ik rond het jaareinde achter m’n laptop. Even een moment om na te denken over wat voorbij is en wat nog komen zal. Dit jaar is het anders ..., heel anders. Je kan er niet voorbij dat er dit jaar enorm veel gebeurd is. Het geweldige plan dat we voor 2020 gemaakt hadden kon midden maart de vuilbak in. Doelstellingen bleken sneller achterhaald dan ooit te voren. Om het maar even te zeggen hoe is het is ... Corona is kak!
Je hoort wel eens spreken over het ‘nieuwe normaal’. Het lijkt alsof we er mee moeten leren omgaan dat vanaf nu voor altijd alles anders zal zijn. Ik wil liever niet geloven dat alles wat nu in gang gezet is, voor altijd zo zal blijven. Ik wil liever positief blijven en hetgeen we geleerd hebben afgelopen jaar toepassen om in de toekomst nog sterker te worden. De toekomst ... daar kijken we nu toch echt met z’n allen naar uit.
Niemand wordt vrolijk van opdrachten die stil komen te vallen of van collega’s die je enkel nog digitaal spreekt. Ik kijk heel erg uit naar het ogenblik dat ik een klant opnieuw de hand kan schudden of kan begroeten met een zoen. Dat we als team echt kunnen samen kunnen werken en lachen in één ruimte. Dat klant-en medewerkersbeleving opnieuw het centrale gespreksonderwerp wordt in plaats van de zoveelste Corona-update.
Desondanks kijk ik niet terug op 2020 als een verloren jaar. Het was een jaar waarin we uiteindelijk nog steeds gegroeid zijn (zelfs al was dat een stuk minder dan hetgeen we bij het begin verwacht hadden). Het was ook een jaar waarin we nieuwe collega’s mochten verwelkomen. Het was een jaar waarin Store Support begraven werd maar waarin excap het levenslicht zag.
Kortom het was een jaar dat ik voorzichtig succesvol durf te noemen gezien de omstandigheden.
Als fervent fietser heb ik net als velen dit jaar meer kilometers gereden dan in eender welk ander jaar. Het gaf me rust in toch best woelige periodes en het was ook op m’n fiets dat ik het idee kreeg voor deze blog. Op een beetje een miezerige oktoberochtend begon ik in de Vlaamse Ardennen aan een korte maar pittige beklimming. De Paterberg lag voor me en de top lonkte. Tussen ons lag slechts een dikke 400 meter, maar die 400 meter zouden één van de lastigste van het jaar worden door de ondergrond. De kasseien zijn genadeloos en lijken als enige doel te hebben je ritme helemaal onderuit te halen. Je probeert het tempo erin te houden maar éénvoudig is dat niet. De renner voor me kraakt terwijl ik blijf denken aan het bereiken van die top. Plooien wil ik niet.
De symboliek van die beklimming kan ik toepassen op ons bedrijf dit jaar. We hebben opnieuw een top weten te bereiken maar wat een rit! De Corona-kasseien hebben het ons onderweg best lastig gemaakt. Maar we zijn als peloton boven gekomen en we kijken alweer uit naar de cols die we in 2021 zullen beklimmen.
Ik zou m’n team graag meenemen naar de Mont Ventoux. De 20 kilometer tot de top van de reus van de Provence vond ik minder lastig dan die 400 meter van de Paterberg en dat heeft veel te maken met de ondergrond. Ik hoop vooral op veel biljartvlakke asfalt in 2021.
Op naar de top!
Groet,
Yves
